போரின் காயங்களால் அடையாளம் பெற்ற ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை சினிமா பெரும்பாலும் யுத்தத்தின் ரத்தமும் வன்முறையும் நிரம்பிய காட்சிகளின் வழியாகவே பதிவு செய்து வந்துள்ளது. ஆனால் அந்தப் பாதையிலிருந்து விலகி, போருக்குப் பிறகு அங்கு வாழும் சாதாரண மக்களின் அமைதியான வாழ்க்கையும் அவர்களின் உள்ளார்ந்த மனப்போராட்டங்களையும் பேசும் படமாக உருவாகியுள்ளது “அந்தோனி”.
ஓசை பிலிம்ஸ் தயாரிப்பில், சுகிர்தன் கிறிஸ்துராஜா மற்றும் ஜெனோசன் ராஜேஷ்வர் ஆகியோரின் இயக்கத்தில், இசைஞானி இளையராஜாவின் இசையுடன் வெளியாகியிருக்கும் இந்த படம், ஈழத் தமிழர்களின் மீட்டுருவாக்கக் கனவுகளை உணர்ச்சிப்பூர்வமாக பதிவு செய்கிறது.
கதை, இலங்கையின் கடற்கரை மீனவக் கிராமத்தை மையமாகக் கொண்டது. போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், தேவாலயத்தைச் சுற்றி எளிமையாக வாழும் மீனவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கை தான் கதையின் அடித்தளம். அந்தக் கிராமத்தில் அனைவராலும் நேசிக்கப்படும் நல்ல மனம் கொண்ட மீனவனாக வாழ்கிறான் அந்தோணி (கயல் வின்சென்ட்). கடலும் படகும் அவனுக்கு சொந்தமானவை போல இருந்தாலும், அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரும் வெற்றிடம் — தனிமை. அந்த தனிமையில் ஒரு நாள் கடலில் இருந்து கிடைத்த வரமாக அவன் வாழ்க்கையில் நுழைகிறாள் நளினி (டி.ஜே. பானு). கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த அவளை காப்பாற்றும் அந்தோணி, அவளுக்கு பாதுகாப்பாக வாழ வழி அமைத்துக் கொடுக்கிறான்.
உறவுகள் இல்லாத இரு உயிர்கள் மெதுவாக ஒருவருக்கொருவர் உறவாகி, வாழ்க்கையை ஒன்றாக தொடங்குகின்றனர். பின்னர் அவர்களுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்து, அந்த சிறிய குடும்பம் மகிழ்ச்சியாக மலர்கிறது. ஆனால் அந்த அமைதியான வாழ்க்கைக்குள் எதிர்பாராத ஒரு பிரச்சனை புயலாக வந்து சேருகிறது. அதை அந்தோணியும் அவரது குடும்பமும் எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதே படத்தின் உணர்ச்சி நிறைந்த மையம்.
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம், அதன் இயல்பான கதை சொல்லும் முறையில்தான் உள்ளது. ஈழத் தமிழர்கள் பற்றிய பல தவறான பிம்பங்களை உடைத்து, போருக்குப் பிறகு அவர்கள் எப்படி அமைதியாக வாழ்க்கையைத் தொடர முயற்சிக்கிறார்கள் என்பதை படம் மென்மையாகச் சொல்கிறது. அரசியல் முழக்கங்களோ அல்லது வலுக்கட்டாய வசனங்களோ இல்லாமல், அங்குள்ள மக்களின் அன்றாட வாழ்வை நிதானமாக காட்சிப்படுத்தும் திரைக்கதை படத்திற்கு நம்பகத்தன்மையை வழங்குகிறது. சில காட்சிகளில் ஈரானிய சினிமாவின் மென்மையான நிழல் கூட உணர முடிகிறது.
நடிப்பில் கயல் வின்சென்ட் படத்தின் உயிராகத் திகழ்கிறார். ஒரு திறமையான மீனவனாகவும், குடும்பத்தின் மீது பேரன்பு கொண்ட தந்தையாகவும் இருவிதமான உணர்வுகளை அவர் மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார். வாழ்க்கை திடீரென மகிழ்ச்சியை வழங்கும் தருணங்களிலும், எதிர்பாராத துயரத்தை ஏற்படுத்தும் தருணங்களிலும் அவரது முகபாவனைகள் கதாபாத்திரத்தின் ஆழத்தை உணர்த்துகின்றன.
அதேபோல் நளினியாக வரும் டி.ஜே. பானு மிகக் குறைந்த வசனங்களுடன் கூட கண்களின் வழியே உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி கதைக்கு பெரிய பலமாக இருக்கிறார். மேக்கப் இல்லாத இயல்பான தோற்றத்திலும் அவர் உருவாக்கும் உணர்ச்சி நம்ப வைக்கிறது.
துணை நடிகர்களாக வரும் நிழல்கள் ரவி, அருள்தாஸ் மற்றும் மற்ற ஈழக் கலைஞர்களின் நடிப்பும் கதையை மேலும் நம்பகமாக்குகிறது. குறிப்பாக மீனவர்கள் சமூகமாக ஒன்றுபட்டு வாழும் அந்த சூழல் திரையில் இயல்பாகப் பதிகிறது.
இசைஞானி இளையராஜாவின் இசை இந்தப் படத்தின் உணர்வுகளை பல மடங்கு உயர்த்துகிறது. மென்மையான பின்னணி இசை காட்சிகளின் உணர்ச்சியை ஆழமாகத் தொடுகிறது. ரிஷி செல்வத்தின் ஒளிப்பதிவு இலங்கையின் கடற்கரை அழகையும் கடலின் பரப்பையும் கவிதைநயத்துடன் பதிவு செய்கிறது. சுரேஷ் ஏ. பிரசாதின் தொகுப்பும் கதையை எளிமையாகவும் செறிவாகவும் நகர்த்துகிறது.
மொத்தத்தில், “அந்தோனி” என்பது போருக்குப் பிந்தைய ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை அமைதியான, உண்மையான கண்ணோட்டத்தில் பதிவு செய்யும் ஒரு நெகிழ்ச்சியான திரைப்படம். வன்முறையின் பின்னணியில் கூட மனிதநேயமும் அன்பும் உயிருடன் இருப்பதை நினைவூட்டும் இந்த படம், ஈழத் தமிழ் சினிமாவிற்கு ஒரு அர்த்தமுள்ள சேர்க்கையாக திகழ்கிறது.
